ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Σε όλη μου τη ζωή, απεύφεγα να βάζω ταμπέλες και να χαρακτηρίζω τους ανθρώπους. Τώρα που έχω γίνει και μαμά, προσεχώ διπλά και τριπλά ώστε να μεγαλώσω τα κορίτσια μου χωρίς στερεότυπα.

Προχθές ήμασταν στην παιδική χαρά. Μπροστά μου, σε αρκετά κοντινή απόσταση δύο κοριτσάκια παίζανε. Κάποια στιγμή, όπως συμβαίνει στα παιδιά πολύ συχνά, το παιχνίδι χάλασε και άρχισαν να μαλώνουν. Ώσπου το ένα κοριτσάκι σηκώθηκε και επιδεικτικά με τα χέρια τσιτωμένα και τα μάτια ορθάνοικτα, φώναξε στο άλλο κοριτσάκι: “Να σηκωθείς να φύγεις από εδώ, παλιοχοντρή”!

Έμεινα άφωνη. Το καθιστό κοριτσάκι, μη μπορώντας να αντικρούσει αυτή την κατηγορία και την επίθεση, κατέβασε το βλέμμα, σηκώθηκε και έφυγε. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι σχεδόν είδα αυτό το “παλιοχοντρή” να καταγράφεται στο μυαλό του μικρού αυτού παιδιού. Μπορεί και για πάντα. Είδα στο βλέμμα του το πόσο πόνεσε, το πόσο ντράπηκε.

Όλοι όσοι είμασταν παρόντες στην παιδική χαρά, κοντά στο περιστατικό, μικροί μεγάλοι είχαμε παγώσει.
Λίγα λεπτά αργότερα, η ζωή ξαναπήρε τους κανονικούς της ρυθμούς. Την ώρα που φεύγαμε πια, σκεφτόμουν τι συνέβη νωρίτερα. Ήταν τόσο άσχημο, τόσο άδικο. Από τη μία ένα παιδάκι που είχε λίγα παραπάνω κιλά, για την ακρίβεια μαγουλάκια είχε και από την άλλη ένα παιδάκι, που μεγαλώνει μαθαίνοντας να χαρακτηρίζει με τέτοιο τρόπο τους ανθρώπους. Οχι δεν φταίνε τα παιδιά. Οι γονείς φταίνε. Οι γονείς φταίμε.
Εχουμε υποχρέωση να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, με πρώτο και κύριο κανόνα να σέβονται τους άλλους. Να σέβονται πρώτα από όλα τον εαυτό τους, αλλά να σεβόνται και τους γύρω τους. Να μην προσβάλουν, να μην χαρακτηρίζουν, να μην κατακρίνουν, να μην κοροϊδεύουν.
Είναι χρέος μας ως γονείς, να “σταματάμε” τέτοιες φράσεις, τέτοιες συμπεριφορές, ακόμα και αν έγιναν καταλάθος. Είναι απλά χρέος μας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here